Każdy pies, tak jak każdy człowiek, ma swoją osobowość, temperament i potrzeby emocjonalne. Wiernie towarzyszą nam w codziennym życiu, kochają nas bezwarunkowo i często trudno im zrozumieć, dlaczego czasami musimy ich zostawić samych – choćby tylko na chwilę. Dla niektórych psów chwile te stają się jednak prawdziwą traumą. Mowa o lęku separacyjnym – jednym z najczęściej występujących problemów behawioralnych u psów, który wpływa nie tylko na ich zdrowie psychiczne, ale również na jakość życia całej rodziny.

Ten wpis jest skierowany do opiekunów, którzy podejrzewają, że ich pies może cierpieć na lęk separacyjny, ale także do tych, którzy chcą lepiej zrozumieć swojego pupila. Przybliżę, czym jest ten problem, jak się objawia, jakie są jego przyczyny i – co najważniejsze – jak można pomóc psu odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Pokażę również, kiedy warto skonsultować się ze specjalistą i jak może wyglądać taka współpraca, również online.

Czym jest lęk separacyjny?

Lęk separacyjny to zaburzenie lękowe, które pojawia się u psa w momencie, gdy zostaje sam lub rozdzielony ze swoim opiekunem. W literaturze specjalistycznej (McCrave, 1991; Overall, 1997; Horwitz & Mills, 2009) definiowany jest jako reakcja o podłożu lękowym lub panicznym na rozłąkę z ważnym członkiem grupy społecznej – najczęściej człowiekiem, z którym pies tworzy silną więź.

To nie jest zwykłe „tęsknienie” za opiekunem. Lęk separacyjny to poważne zaburzenie emocjonalne, które prowadzi do realnego cierpienia zwierzęcia. Często bywa mylony z „złośliwością” psa, jednak w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z nieposłuszeństwem – to desperacka próba radzenia sobie z trudną emocją.

Objawy lęku separacyjnego

Objawy mogą być różne, w zależności od indywidualnych cech psa oraz stopnia nasilenia zaburzenia. Do najczęstszych należą:

• Wokalizacja: wycie, szczekanie, skomlenie tuż po wyjściu opiekuna lub przez cały czas jego nieobecności.
• Destrukcja: gryzienie mebli, drzwi, framug – zwłaszcza w okolicach drzwi wejściowych.
• Oddawanie moczu i kału w domu, mimo że pies był nauczony czystości.
• Nadpobudliwość po powrocie opiekuna – trudności w wyciszeniu się.
• Anoreksja sytuacyjna – pies odmawia jedzenia, gdy zostaje sam.
• Autoagresja lub stereotypie – lizanie łap, kręcenie się w kółko.

Ważne: objawy te muszą występować wyłącznie pod nieobecność opiekuna lub w związku z rozłąką. W przeciwnym wypadku możemy mieć do czynienia z innym problemem behawioralnym.

Czytaj więcej na Na Każdą Łapę®

Chyba każdy z nas lubi wprowadzić do swojego mieszkania nieco zieleni. Szczególnie wiosną kiedy roślinność budzi się do życia. Musimy jednak pamiętać o tym, że dla naszych psów, niektóre rośliny mogą być poważnym zagrożeniem.

Do roślin, które są bardzo popularne w naszych domach, a które mogą szczególnie zaszkodzić naszemu zwierzakowi zalicza się między innymi gwiazdę betlejemską, dracenę, azalię, lilię, monsterę dziurawą czy skrzydłokwiat. Łupem naszych psów mogą paść nie tylko kwiaty doniczkowe stojące gdzieś w ich zasięgu, ale również kwiaty cięte, które kuszą naszych milusińskich kształtem i zapachem. Nie ustawiajmy więc wazonu z bukietem kwiatów tam gdzie istnieje realne ryzyko wdrapania się przez psa. (To samo tyczy się roślin doniczkowych. Powinny one stać w miejscach niedostępnych dla psa.) Małe pieski także bywają skoczne i bardzo sprytne. Bądźmy sprytniejsi od nich i przewidujmy takie scenariusze zanim zwierzak zacznie pałaszować roślinkę. Niebezpieczna dla psa może okazać się również woda z wazonu, w którym stały kwiaty.

Zagrożeniem mogą być też rośliny, które nasz pies spotyka codziennie na spacerze. Warto jest więc uważać na bukszpan, bluszcz, ostrokrzew czy cis. Starajmy się omijać miejsca, w których te rośliny rosną, aby nie dopuścić do obgryzania lub żucia ich przez nasze czworonogi.

Jeśli mamy chociażby podejrzenie, iż nasz pies mógł „poczęstować się” rośliną, która jest szkodliwa dla zdrowia (lub jeśli nie jesteśmy pewni jej szkodliwości), jak najszybciej udajmy się do najbliższego lekarza weterynarii. Nie czekajmy nigdy z tą decyzją na potem. Dobrze byłoby gdybyśmy potrafili zdefiniować roślinę, którą nasz pies zjadł. To bardzo usprawni i ułatwi zadanie weterynarzowi. Jeśli jednak nie mamy czasu na to, aby udać się do lekarza i musimy działać „tu i teraz”, koniecznie do niego zadzwońmy i postępujmy zgodnie z jego zaleceniami. Nigdy nie podejmujmy żadnych działań bez posiadania wiedzy i umiejętności (zalicza się tu między innymi podawanie zwierzęciu leków „na własną rękę”),

Jak możemy rozpoznać zatrucie u psa?

Do klasycznych objawów zatrucia należą między innymi; blade dziąsła, wymioty, biegunka czy ogólne osłabienie organizmu naszego zwierzaka.

Czytaj więcej na Na Każdą Łapę®